Knutselen alsof je leven ervan afhangt

Hallo hallo!

Tijd voor een berichtje zou ik zo zeggen.
Nu ik zit na te denken wat te schrijven besef ik me dag ik een steeds completer beeld krijg van de samenleving hier. Van de gebruiken, van de bijzonderheden en ook van de tekortkomingen. Ik krijg steeds meer te zien en te horen. En ik blijf me verbazen.

Afgelopen weken weer een aantal keer op stap geweest. We hebben open dag gehad in Silwan, de tent (protest-tent en tegelijkertijd activiteiten-tent, als ik het goed heb) bestond een jaar en dat moest natuurlijk gevierd. De kids hebben 4 liedjes gezongen, waarvan 1 begeleid met muziek (hoera van Danny en Fabienne) en er was een expositie met foto's van de activiteiten in de tent. Geweldig hoe enthousiast de kids stonden te zingen, het was een goeie dag. Aan het eind van de middag kwam het Circus to Iraq (een circus bestaande uit vrijwilligers) een show geven. Deze mensen zijn het hele jaar bezig om geld in te zamelen om een maand door het Midden-Oosten te trekken om op verschillende locaties shows te geven. Gewoon om een glimlach op de gezichtjes hier te toveren, en dat lukt! Ik was erg onder de indruk.

Precies een week later gingen we met de muziekkids van de drie kampen op trip naar Jericho. Voor de begeleiding meer een survival dan een trip... De organisatie liep niet helemaal soepeltjes en er waren wat irritaties, maaaar de kids hebben genoten. Zwemmen, lekker weer, speeltuinen, picknicken, draaimolens, en heeeel veel snoep. Kortom prima dag.

Vorige week ben ik naar Nablus geweest, daar moest ik geweest zijn van mezelf. De meeste verhalen die je over Nablus hoort zijn nogal heftig. Nablus is een wat grote stad in het noorden van de West-bank en is compleet omringd door settlements. De enige ingang/uitgang naar de stad is het Huwarra-checkpoint. Waar nogal eens gedoe is. Wij gingen met de auto en hebben geen problemen gehad.
We hebben een Youth Union bezocht waar we een interessant gesprek hebben gehad over de jeugd en hun toekomst in Nablus. Ook hebben we een ontmoeting gehad met een jonge vrouw die 4 jaar in de gevangenis heeft gezeten omdat ze een zelfmoordaanslag wilde plegen (ik weet niet zo goed hoe je dit goed opschrijft). Dat zet je aan het denken.
Later hebben we twee vluchtelingenkampen bezocht en zijn we naar de oude stad geweest, erg mooi.

Vorige week ook met de vrouwen van het embroidery project op stap geweest. Eerst naar Ramallah om daar twee vrouwenprojecten te bezoeken en daarna lekker picknicken in Jericho. En dat gaat er professioneel aan toe! Hele maaltijden worden uit de tassen tevoorschijn getoverd, pannen met nog warme maaltijden, salades, gebak, pastrys, van alles. Zelfs een gasstelletje kwam tevoorschijn en er werd verse muntthee gezet, geweldig.
Op die trips leer je een hoop over de gewoonten hier!

Vorige week ben ik eindelijk ziek geworden, volgens Fabienne kon dat niet uitblijven. De bbq bij Khaldoun heeft mijn maag 3 dagen op zijn kop gezet. Maar het was wel een leuke avond.

Een paar weken geleden heb ik hier ook een bruiloft bezocht, wat een trieste bedoeling. De bruid kijkt alsof ze op een begrafenis is ipv een bruiloft.
Het moet ook heftig zijn voor zo'n meisje, ze verlaat haar ouders en trouwt een man die ze amper kent. Niks verliefde mensen.

Verder heb ik vorige week voor het eerst geknutseld. Nou dat ging even anders dan ik me had voorgesteld. Ik had er erg veel zin in en was blij dat het eindelijk doorging. Feit is dat de kindjes hier bijna nooit knutselen, niet op school, niet thuis. Ze zijn dus niks gewend, kunnen nog niet eens met een schaar omgaan. Daarnaast had ik kindjes van 5 tot 12, dus de kleintjes hebben natuurlijk heel veel aandacht nodig. Probleem bleek dus dat de kindjes heel weinig kunnen, volgende is dat ze ook niet echt iets proberen. Zelfs een bloemetje tekenen is teveel gevraagd. Ik had dus allemaal ontevreden gezichtjes die me zaten na te praten, op een gegeven moment was de grootste dondersteen aan het schelden... Uiteindelijk had ik het gehad en stond ik half in tranen voor die meisjes, gelukkig kwam Manar even langs en die heeft ze toegesproken. Daarna waren ze natuurlijk poeslief.
Gister weer geknutseld, ik had Merna om versterking gevraagd en geprobeert alles zo goed mogelijk voor te bereiden. De sfeer was een stuk beter maar het is gewoon allemaal veel te moeilijk voor ze. Ik moet het nog simpeler maken. In ieder geval was gister een leuke middag, we hadden slechts 6 gewonden van de schaartjes hahaha!
Misschien is het leuk om wat vaker in het centrum zitten om ze gewoon wat te laten oefenen, zonder echt iets voor te bereiden.
Engels gaat nog steeds goed, ik heb ook 2 keer engelse bijles gegeven, als voorbereiding op toetsen. Leuk om bij mensen binnen te komen.

Ik ben weer uitverteld. Nog steeds genoeg te beleven, hoef me hier niet te vervelen!

Mam verveel je je al met je knie omhoog?

Liefs van hier